Lintopdrachten overslaan
Verdergaan naar hoofdinhoud

Navigatiekoppelingen overslaanFoodforthought-BijeenkomstCIZDewensvandemens,onzezorg

Food for thought. Bijeenkomst CIZ: De wens van de mens, onze zorg


6-7-2017

​Het nieuwe CIZ hoofdkantoor vormde het podium van een geanimeerde bijeenkomst voor een breed spectrum aan genodigden uit de zorgsector. Denk aan: cliëntenorganisaties, gemeenten, zorgkantoren. De bijeenkomst stond onder de bezielende leiding van Marcel de Krosse (strategisch adviseur CIZ) die optrad als dagvoorzitter.

Met een prikkelende presentatie met als thema 'De wens van de mens, onze zorg' nodigde Hans Ouwehand (bestuurder CIZ) de genodigden uit met elkaar te reflecteren op hoe we het met elkaar -in het zorgstelsel- beter kunnen doen voor de mens. Want beweging tussen de systemen, lees: Wmo, Zvw en Wlz, betekent een dwalende klant. Dat kan niet de bedoeling zijn. Hans vertelt:' Gemiddeld wijst het CIZ 10% van de Wlz aanvragen af. Echter, in een aantal steden en gemeenten zien we hierin een grotere afwijking. Het CIZ hoort regelmatig dat mensen pas naar de Wmo mogen komen bij een afwijzing van CIZ. Dat betekent meer onterechte Wlz aanvragen en dus meer afwijzingen en een klant die van kastje naar de muur gaat. Dat is iets wat we met elkaar niet moeten willen'. De oplossing ligt volgens Hans in het beperken van de overdracht en het optimaal gebruikmaken van de gemeenschappelijke regelruimte. We zien echter nog dat veel medewerkers in alle domeinen, die regelruimte nog niet ervaren en niet toepassen.

eilanden.jpg
Tot slot vraagt Hans aandacht voor twee doelgroepen waarmee echt knelpunten ontstaan en dat is de groep ouderen met psychiatrische problemen en de groep kinderen.

Fleur Imming (wethouder zorg, wonen en wijkvoorzieningen in Amersfoort) deelt in haar presentatie haar ambitie: één gezin, één plan. Want, zo stelt ze: 'We willen niet dat een gezin met 19 verschillende hulpverleners te maken krijgt, en met evenzoveel loketten.'

De gemeente Amersfoort werkt zo veel mogelijk integraal en niet meer met veel verschillende loketten. Alle vragen komen binnen bij een wijkteam. Fleur wordt gedreven door de vraag: Hoe zorg ik ervoor dat mensen krijgen wat ze nodig hebben? Om dat te weten te komen gaat ze er ook zelf op uit. Naar buiten, in gesprek met de bewoners. 'Ik wil weten hoe het systeemdenken (Wmo, Wlz, Zvw) uitpakt in de praktijk en bij de mensen thuis'.  Een schrijnend geval stond laatst in de krant. Een mevrouw met meerdere ziekten raakte in de schulden vanwege bezuinigingen op de vergoedingen. Ze kon haar gas, water, licht niet meer betalen en zit in haar rolstoel in de kou en zegt: 'De pot op met jullie systeem. Ik kan er niet meer tegen. Ik ga nog liever dood'. Dit soort casussen geeft de gemeente ook weer inzicht in waar processen niet lopen of nog niet goed op elkaar zij afgestemd. 'Daar moeten we van willen leren met elkaar.'

Fleur roept op om gezamenlijk de verantwoordelijkheid te nemen. "We hebben niet hetzelfde belang, maar we dragen met elkaar de verantwoordelijkheid. Die moeten we nemen met oog voor elkaars belang'.

Tamara Pieterse (directeur langdurige zorg Zilveren Kruis Zorgkantoor) neemt het stokje over met haar verhaal over: "Leven zoals je wilt". Ze neemt ons mee in de klantreis die het zorgkantoor heeft gemaakt voor mensen die een beroep moeten doen op langdurige zorg. 'Het moment dat iemand een aanvraag moet doen voor een indicatie is een periode van rouw voor de naasten en de cliënt zelf. Ze moeten gaan loslaten. Ze weten niet wat hen te wachten staat. Veel mantelzorgers voelen zich schuldig dat ze (een deel van) de zorg over moeten dragen, omdat het niet meer gaat. Maar dan komen ze in een woud terecht van het stelsel. De mantelzorger zegt letterlijk: 'Waarom helpt niemand mij door het woud in het zorgstelsel?' Het zorgkantoor wil er zijn voor de klant en diens naasten: het juiste loket en ondersteuning bieden. Medewerkers worden gevraagd om ook de mantelzorger te kunnen steunen, al is het alleen maar door aan de telefoon te vragen: 'Hoe gaat het eigenlijk met u? Kan ik iets voor u betekenen?'

Mensen met een indicatie voor de Wlz willen eigenlijk hele gewone dingen. We zijn, als spelers in de keten, alsmaar bang dat klanten extreme dingen gaan vragen als we willen voldoen aan de wensen en behoeften van de klant. Dat is niet zo. Het zit hem juist in de kleine dingen zoals een mevrouw die altijd ging zwemmen met de buurvrouw. Nu ze in een verpleeghuis zit kan dat niet meer. Maar waarom niet?

Of de meneer met een jong dementerende vrouw die met haar in een aanleunwoning wil wonen en zijn eigen huis verhuren zodat hij daar naar kan terugkeren. Maar dat mag niet, omdat ze te jong zijn en te veel verdienen. En hoe kan het zijn dat de thuiszorg 's morgens de boterham wel mag smeren, maar niet mag helpen bij het eten van de boterham. De wijkverpleegkundige die 1,5 uur later komt mag dat wel. Kunnen we het samen voor elkaar krijgen dat die boterham gewoon gegeten mag worden wanneer de cliënt dat wil?

"Laten we naast de cliënt en de mantelzorger gaan staan, en samen zoeken naar de best passende oplossing zodat de cliënt zoveel mogelijk het leven kan leiden zoals hij of zij dat zelf graag wil", sluit Tamara af.

Vervolgens is er kort ruimte voor discussie en roept Illya Soffer van Ieder(in) iedereen op om lef te tonen, om de regelruimte te nemen met elkaar. Want de vraag ligt nog in het midden: 'hoe gaan we dit met elkaar bewerkstelligen? En wat gaan we morgen anders doen?'